ტატუირებული პოეზია იაპონურად

სამტაეპედები
მაცუო ბასიო

––––––––––––––––––––

(ჰაიკუ)

* * *
ალუბლის თვალწინ
ღრუბლის კვამლში
ჩაიძირა ეული მთვარე.

* * *
ხეობაში,
კლდის ზღურბლთა შორის
მოკრძალებულად წევს კამელია.

* * *
ფუძის ნიავო,
ძვირფას ქვასავით
მარაოთი წაგიღებ სახლში.

* * *
ცოტასაც ვივლი
და შევისვენებ,
შორეული ღრუბლების მიღმა.

* * *
შემოდგომის ქარში,
შიშველ თოკზე,
მარტოსული ყორანი იჯდა.

* * *
ისე მძიმეა ღამის ხალათი,
მეჩვენება, რომ სხვა სამყაროდან
ცას თოვლი სცვივა.

* * *
მესმის სეტყვის ხმა.
ვრჩები იგივე,
ვითარცა ეს ბებერი მუხა.

* * *
გუგულის გალობა
ამაოდ ისმის,
ჩვენში პოეტები აღარ არიან.

* * *
ზღვაში მოვისვრი
დაფხრეწილ სანდლებსა და
ქარიშხალთაგან გაცვეთილ შლაპას.

* * *
ამ ნაცნობ მთიელს,
პირმოკუმულსაც
ნიკაპამდე სწვდება ბალახი.

* * *
მთვარით გათანგულნო!
ამოისუნთქეთ!
ღრუბელი მოდის!

* * *
ხმა სიჩუმეში.
ძველ გუბურაში ჩახტა ბაყაყი.
სიჩუმე გასკდა.

* * *
გამოიღვიძე,
მძინარა ფარვანავ
და ჩემს მეგობრად გადაიქეცი.

* * *
ეს სულერთია –
დასავლეთი თუ აღმოსავლეთი,
ყველგან თანაბარი ცივი ქარია.

* * *
როცა უკუნში სანთელი აანთე,
თითქოსდა ხელით
ელვა გეჭირა.

* * *
კვლავაც დგებიან
ბინდში მიმქრალი ქრიზანთემები,
მიწას წვიმით დაჭედებულნი.

* * *
აქ, ოდესღაც სასახლე იდგა.
დაე, მომიყვეს მის შესახებ
ძველი ჭის წყარომ.

* * *
ასეთ ცივ წყალში,
თოლიას ვეღარ დაუძინია
და ტალღებზე ფხიზლობს.

* * *
შავი ნაღველი მომეძალა.
ნავით ცურავენ
ანთებული ჩირაღდანები.

* * *
სახლი მაგარი გამოვიდა!
ჩემს ეზოში ბეღურები
მხიარულად იკენკებიან.

* * *
უძრავად კიდია შუა ცაზე
რუხი ღრუბელი. . .
იქნებ ელვასაც ელოდება.

* * *
რამდენიც არსებობს,
იმდენი ყვავილობს თავისებურად.
აი, გმირობა უზენაესი.

* * *
ამ ბეწვის ხიდს,
ველურმა სურომ,
მთელი ცხოვრება შემოახვია.

* * *
ტოტიდან წაბლი ჩამოგორდა.
შორეული მთების უნახავთ
ძღვენად მივართმევ.

* * *
ჩემი საბანი,
ყინულიანიც, შავიც. . .
ო, ზამთრის ღამევ. . .

* * *
ზამთარი მიდის.
ჩიტები ტირიან.
ცრემლით აევსოთ თევზებს თვალები.

* * *
წინ, მეეტლევ!
გამაქანე მინდორს გადაღმა,
ბულბულის ახლოს.

* * *
გაშლილ ზღვაში,
კუნძულები
ნამსხვრევებად იბადებიან.

* * *
პირველი ნესვი, ძმებო!
ოთხად გავყოთ?
თუ მრგვალად დავჭრათ?

* * *
ჩემს ჭერქვეშ
ორი ქალიშვილია
ჰაგის ტოტი და მარტოხელა თვე.

* * *
უკვე მარტო ვარ,
წარწერას ქუდზე: “ჩვენ ორნი ვართ”
როგორმე ბრინჯით ჩამოვირეცხავ.

* * *
ძლიერ მინდოდა მარაოზე
განშორების ლექსის დაწერა
და ხელში გამიტყდა.

* * *
მარტო მთვარე?
ბრძოლაც ვერ ვნახე,
ამ წვიმის გამო.

* * *
ესაა რაცაა,
იბუკის მთას სულ არ სჭირდება
შუქი მთვარისა.

* * *
მონაზონის ამბავი
სასახლის ყოფაზე. . .
გარეშემო დიდი თოვლია.

* * *
აბა, ბავშვებო,
თოვლის კურდღელს
კარგი ულვაშიც გავუკეთოთ.

* * *
ის აღარ ელის.
მთვარეს, ყვავილებს. . .
სვამს მხოლოდ ღვინოს.

* * *
წვრილი თესლი
ნუ გეგონება.
ეს, ხომ წითელი წიწაკაა.

* * *
ჯერ ბალახი,
მერე ხეები მიატოვა,
ტოროლას ფრენამ.

* * *
აი, მცოდნის ჟინი!
სურნელმიმქრალ ყაყაჩოზე
ფარვანა ჯდება.

* * *
მთის წყარომ,
დალევამდე
მომჭრა კბილები.

* * *
ჩემს ძველ სახლში
კოღოები აღარ არიან.
ესეც, მეგობრის გამასპინძლება.

* * *
ხსოვნის დღეა.
ძველ სასაფლაოზე
კვლავ ამოდის ახალი კვამლი.

* * *
ასგზის კეთილშობილია,
გაელვებისას ვინც არ იტყვის:
“ესა ყოფილა ჩვენი სიცოცხლე”

* * *
მთვარის ციალში
ბრბოს აღარ შერჩა
აღარცერთი ლამაზი სახე.

* * *
გვიან შემოდგომაზე
მომავალის სჯერა
მწვანე მანდარინს.

* * *
ტყის რძისფერ სოკოს
რომელიღაც უცხო ფოთოლი
მოწიწებით ქუდზე მიეკრო.

* * *
პაპაები, მამები, შვილიშვილები.
სამი თაობა. . .
ხოლო ბაღში მანდარინები.

* * *
ამ მბზინავ ლუკმებს
გემო აქვთ სევდის.
არ დაგავიწყდეთ.

* * *
დიდებულია:
ზამთრის ეს წვიმა
ღამით თოვლად გადაიქცევა.

* * *
“ბავშვები გვღლიან”,
ამ ხალხისათვის
ულამაზოა ალუბლის ფერიც.

* * *
უშნო ყვავი,
ისიც ლამაზია ზამთრის დილას,
უმანკო თოვლზე.

* * *
უკვე აღარ მშურს ჩიტებისა,
გადავივიწყებ ყველა ნაღველს
გასული წლისას.

* * *
პირი დახურა
ნიჟარამ ზღვისა,
აუტანელი ხვატია მზისა.

* * *
აჩურჩულდნენ ქრიზანთემები:
გადაივიწყეთ
მიხაკების ცხელი დღეები.

* * *
წავიდა მთვარეც. . .
ოთხ კუთხეს შორის
დარჩა მაგიდა.

* * *
ქრიზანთემები აყვავილდა
ქვისმთლელის ბაღში,
თეთრ ქვათა შორის . .

* * *
მიწის ბელტს ბატი ჩაეხუტა,
შიშველ ფეხებზე გადაიფარა
ფრთოსანი კაბა.

* * *
მწარე იშვიათობაა
და მკაცრი, კაცური,
საუბარი სამურაისთან.

* * *
ნავით მივცურავ
აყვავებულ ალუბლისაკენ,
ნაპირზე მხოლოდ ტირიფებია!

* * *
ჩემს წინაშეა
ოთხი ფინჯანი. . .
ვაკვირდები მხოლოდ ყვავილებს.

* * *
მე სულ გზაში ვარ,
თითქოს ვთოხნი პატარა ყანას
და უგზოუკვლოდ დავხეტიალობ.

* * *
ნუ გგონია,
ხსოვნის დღეო,
რომ ქვეყანაზე ფასი არა გაქვს!

* * *
შეცვლილ სახეებზე
ჩემი სიბერე წავიკითხე.
ჩირი ყოფილა ყველაფერი.

* * *
გვიან შემოდგომას, გავიფიქრე:
“ნეტა როგორ არის
ჩემი მეზობელი?”

* * *
მოიცა ვაჭარო,
გინდა ამ თოვლში
ქუდი მოგყიდო?

* * *
ჯერ მიპასუხეთ
რას ეძახით თქვენს კილოზე
ამ ქორფა ლერწამს?

* * *
ბუდას დღეობას
მოევლინა ქვეყნიერებას
ის შვილის ნუკრი.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s


%d bloggers like this: